MIND you (22): De stuitende krokodillentranen van MIND: iedereen zat fout, behalve Wijzijnmind

MIND (FPG en LPGGz) heeft op haar website een bericht geplaatst over de onwettige handelwijze van de Stichting Benchmark GGZ. Die stichting verzamelde jarenlang gegevens van patiënten zonder dat de hulpvragers daar toestemming voor hadden gegeven. Nu Rekenkamer, Autoriteit Persoonsbescherming en vele professionele hulpverleners daartegen in het geweer zijn gekomen, wordt MIND blijkbaar wakker. Maar het is een bericht met een stuitende inhoud. MIND huilt krokodillentranen.

Men verzwijgt dat de organisatie heeft geprofiteerd van het zwijgen over onwettig handelen. MIND verzwijgt dat een van de twee bestuurders, Ronald Gorter, al die jaren deel uitmaakte (en nog steeds) van het bestuur van Stichting Benchmark GGZ. Hij zat en zit daar nota bene in namens het Landelijk Platform GGZ. De Fondsenman vertegenwoordigt de lidorganisaties van het LPGGz. De bestuurder van het LPGGz, Marjan ter Avest, was en is onzichtbaar, toen en nu. MIND verzwijgt gemakshalve dat de ‘grote baas’ altijd heeft ingestemd met het onwettige verzamelen van gegevens en dat ook heeft verdedigd ten overstaan van iedereen die daartegen bezwaar maakte. Recent nog noemde MIND de kritiek op de praktijken van de Stichting Benchmark GGz ‘populistisch’ en overdreven….

Niet minder stuitend is het uitgangspunt van het bericht van MIND. Vanuit de borstklopperij dat men ‘het heft in eigen hand gaat nemen’ worden alle betrokken organisaties en professionals aangewezen als degenen die hun leven moeten beteren: ‘MIND heeft op maandag 27 maart jl. haar verontwaardiging laten blijken aan de ggz-sector over de trage voortgang van ROM en privacy.
Dit deed zij tijdens het bestuurlijk overleg GGZ. Alle aanwezige partijen (GGZ Nederland, NVvP, NIP, Meer GGz, LVVP, V&VN, P3NL, LHV en Ineen) hebben MIND toegezegd dat zij zich blijvend willen inzetten op ROM. Zij onderschrijven collectief dat ROM het instrument is voor shared decision making, kwaliteitsbevordering en transparantie. MIND wacht nadere toezeggingen af en ontwikkelt ondertussen de eigen koers.

Als het niet zo ernstig zou zijn, dan zou je in een langdurige lachkramp kunnen schieten. Het is de schuld van de dokter (en het staat er echt) dat een stichting die door MIND, Ziektekostenverzekeraars en belanghebbenden bij het werven en uitgeven van grote sommen geld, zich willens en wetens heeft misdragen. En passant wordt het probleem waartegen professionals en ook hulpvragers alsmede Rekenkamer en AP te hoop lopen, veranderd: MIND zegt, maar weet beter, dat ROM als instrument moet worden gecontinueerd ondanks protesten. Maar die protesten richten zich in eerste instantie helemaal niet op ROM als instrument maar op de onfrisse wijze waarop de stichting de gegevens heeft verzameld en de druk die is uitgeoefend op professionals om aan te leveren. (zie ook andere columns op www.alibe.nl). De kritiek op ROM zelf zou met een goede uitwisseling tussen professionals al een heel eind op te lossen zijn. Daar ging en gaat het dus helemaal niet om.

MIND spreekt graag over Shared Decision Making. Ik moet eigenlijk een beetje spugen van die valse terminologie. Iedereen, zeker mensen die hulp vragen weten ondertussen wel dat het bestuurderstaal is voor eenzijdig en naar nu blijkt ook onbetrouwbaar bestuurlijk gedrag. Er is geen sprake van ‘sharen’ van ‘decision’. Het is veel meer ‘making’ van mannetjes en vrouwtjes die zich vooral bezig houden met wat ze zelf leuk vinden. De etalage van MIND staat er vol mee.
MIND heet eigenlijk WIJZIJNMIND. Een naam die begint met ‘wij’. In dat opzicht is het bericht op de website van MIND wel een heel consequente voortzetting.

Paul Custers, journalist.

MIND you (21): MIND heeft jarenlang schending privacy patiënten onder de pet gehouden.

De minister van VWS heeft het op de valreep toegegeven. De Stichting Benchmark GGZ heeft gegevens van honderdduizenden patiënten verzameld en opgeslagen, zonder dat die patiënten daarvoor toestemming hebben gegeven. Een van hun vertegenwoordigende organisaties, MIND (LPGGz en FPG) wist ervan, maar heeft die jarenlange en miljoenen kostende (en naar nu eindelijk wordt toegegeven onwettige) dataverzameling onder de pet gehouden. Waarom?

Een van de twee bestuurders van MIND, Ronald Gorter, zit namens het LPGGz (namens het LPGGz? Ja zeker, namens het LPGGZ. Maar hij is toch van het Fonds Psychische Gezondheid? Ja, klopt, en?)
in de Stichting Benchmark GGZ. Samen met ziektekostenverzekeraars en andere belanghebbenden. Hij wist natuurlijk al die tijd dat patiënten moeten instemmen met gegevens die worden overgedragen aan een Benchmark. Maar ja, het is beter te zwijgen, want dat levert (extra) inkomsten op voor het FPG.
Er is inmiddels ongeveer 150 miljoen euro besteed aan een databank die het belang van patiënten en cliënten aan de laars lapt, nee, schaadt. Kortgeleden betitelde die andere directeur/bestuurder van MIND, Marjan ter Avest, kritiek op de werkwijze van Benchmark GGZ als ‘populistisch’ en ‘overdreven’. Dat is ook weer niet zo verwonderlijk. MIND (LPGGZ en Fonds Psychische Gezondheid) zijn er niet voor het belang van patiënten en cliënten in de psychische zorg. Het is een fusie organisatie die zich vooral richt nota’s, notities en andere ambtelijke trajecten en regelgeving. Het doel van die politieke oriëntatie is Haags geld binnenhalen voor ‘leuke’ dingen die het bureau en externe consultants verzinnen. Ongetwijfeld In het belang weer van de patiënten in de GGZ. Jaja.

De ziektekostenverzekeraars, ruim vertegenwoordigd in de Stichting Benchmark GGZ, zien in het Platform en het Fonds onder de naam MIND een mooi instrument om bezuinigingen en privatisering via de patiëntenorganisaties te legitimeren. Maar, zegt mevrouw Ter Avest: het is ook echt allemaal in goed overleg en met volle instemming van onze lidorganisaties. Nou weten we inmiddels wel dat het in die achterban van het LPGGz lang niet allemaal rozengeur en maneschijn is en dat de leden eigenlijk pas worden ‘geraadpleegd’ als de twee directeuren/bestuurders van MIND alles al in kannen en kruiken hebben. Aan het eind van het jaar komt dan de statutenwijziging en dan heeft MIND helemaal geen last meer van hinderlijk tijdverlies meer omdat de lidorganisaties ook nog moeten worden gehoord….

Nou zou je verwachten dat de bewindsvrouw ervoor gaat zorgen dat patiënten eerst toestemming kunnen geven alvorens hun gegevens in de Benchmark worden gestopt. En dat de minister van VWS de organisatie die het belang van patiënten zegt te dienen, MIND(LPGGz en Fonds Psychische Gezondheid), een reprimande geeft omdat ze de hulpvragers in de psychische zorg willens en wetens hebben belazerd. Niets van dat alles. De patiënten moeten niet zo moeilijk doen. Ze gaat wetgeving voorbereiden die het mogelijk moet maken dat de patiëntengegevens zonder instemming en controle toch gewoon kunnen worden aangeleverd. ‘Kunnen’? Nee, ‘moeten’, want als de professionele hulpverleners zich daaraan onttrekken dan kunnen ze naar hun geld fluiten.
MIND hoeft daarvoor niet te vrezen want de Haagse subsidies en bijdragen van ziektekostenverzekeraars blijven binnen komen. De uitvoering van die nieuwe wetgeving ligt bij de ziektekostenverzekeraars en de patiëntenorganisatie zorgt dan wel even voor instemming van de patiënten. Toch mijnheer Gorter en mevrouw Ter Avest?

Saul Koster, correspondent Alibe Journalistencollectief.

MIND you (20): Probeerde MIND op geniepige wijze een collega organisatie een loer te draaien?

Het Depressiegala*) is al na twee jaarlijkse afleveringen een begrip. Binnen en gelukkig ook buiten de psychiatrie. De media aandacht is gigantisch, zeker als je bedenkt dat het gala nog maar net is begonnen en voornamelijk op vrijwilligers en heel weinig budget draait.
Je zou verwachten dat MIND zich betrokken voelt bij die succesvolle jaarlijkse campagne en zich daarvoor dan ook financieel en qua facilitaire en personele ondersteuning inzet. De website van MIND vermeldt dat men zich heel erg betrokken voelt bij aandacht voor depressie en specifiek voor de doelgroep jongeren. Nou, dat zit toch even anders.
Psychiater Bram Bakker die het initiatief heeft genomen voor het jaarlijkse gala, dat zich vooral op jongeren en vrouwen richt, heeft van MIND geen cent ontvangen. Ook andere ondersteuning is uitgebleven. Met een groot aantal vrijwilligers, een heel klein bureau van 4 mensen (op het MIND bureau werken ongeveer 50 mensen!) en een budget van slechts enkele procenten van de MIND-inkomsten, slaagt hij er met zijn Mental Health Foundation in om aan een succesvolle campagne te bouwen. Het gala springt het meest in het oog, maar er zijn zeker ook andere activiteiten. De geloofwaardigheid, betrouwbaarheid en goodwill die Bakker en zijn stichting in korte tijd hebben opgebouwd, in combinatie met een zeer beperkt budget en enthousiaste vrijwilligers, heeft inmiddels ook bij het Ministerie van VWS indruk gemaakt.

MIND is, volgens een bron bij het departement, vorig jaar aangesproken op de resultaten van de Foundation. Zo’n beetje met de vraag: waarom kunt u dat niet minstens evenaren met uw veelvoud aan budget en menskracht? Korte tijd later kwam er een lange brief binnen bij VWS waarin iemand zich laatdunkend uitliet over Depressiegala, Mental Health Foundation en Bram Bakker. Er gaat een gerucht dat die brief via MIND is gefaciliteerd en afkomstig is van een professionele gespreksleider die door MIND tegen een goed tarief wordt ingehuurd voor congressen, symposia, focusbijeenkomsten en wat dies meer zij. De bron in Den Haag meldt dat het gaat om een vakcollega van mij. Dat zou me bijzonder teleurstellen. Overigens heeft VWS met die brief niets gedaan, behalve, naar verluidt, Bram Bakker ervan in kennis gesteld.

Maar goed, even terug naar dat Depressiegala. De publiciteit was en is enorm. In 2016 en ook in 2017. Wat doet MIND, behalve misschien groen zien van jaloezie? Nou, daar heeft men in Amersfoort wel iets op gevonden. De marketing afdeling heeft bedacht dat het succes van die andere stichting eenvoudig ten eigen faveure kan worden aangewend. In een verzoek om donaties aan het complete adressen- en e-mailbestand van MIND (LPGGZ/Fonds Psychische Gezondheid) heeft men verwezen naar het gala en gevraagd om die succesvolle campagne (die dus niet van MIND was/is, sterker: waarvan men zich feitelijk heeft gedistantieerd) via een financiële bijdrage aan MIND te steunen. Ja, u leest het goed. Is dat nou een achterbakse manier van fondsenwerving? Of niet? Probeerde MIND tot tweemaal toe een collega organisatie op een geniepige wijze een loer te draaien?

Als je ‘Mental Health Foundation’ vertaalt, dan zou je kunnen uitkomen bij Fonds Psychische Gezondheid. Twee stichtingen met eigenlijk dezelfde naam, die zich deels richten op dezelfde doelstellingen en dezelfde doelgroepen, zou je denken. Doorslaggevend verschil is dat MHF is opgericht om iets te doen voor mensen die proberen hun leven in te richten zoals ieder ander en dat MIND een slimme fusie is met het doel meer geld binnen te halen. De eerstgenoemde stichting ontvangt op geringe schaal donaties en beperkte sponsoring, maar behaalt meer resultaten. MHF beschikt over een werkbudget. MIND schrijft ruimschoots ‘kosten’ op bureau, externe adviseurs, beleggingen en vooralsnog oncontroleerbare campagnes en voorzieningen. MIND is blijkbaar veel beter in het inrichten van etalages dan MHF. Dat dan weer wel.

Saul Koster, correspondent Alibe Journalistencollectief.

*)De Mental Health Foundation organiseert jaarlijks op ‘Blue Monday’ (de somberste dag van het jaar) het Depressiegala. Tijdens deze feestelijke benefietavond in Amsterdam vragen cabaretiers, auteurs en deskundigen aandacht voor depressie. Ze vertellen over hun eigen ervaringen met een depressie of bieden nieuwe inzichten in de ziekte. Het is een vrolijke avond over een serieus onderwerp. Niet alleen de kwetsbaarheid maar ook de kracht van mensen met een depressie wordt benadrukt. Het eerste Depressiegala, in januari 2016, was een groot succes met een bomvolle zaal en een enorme hoeveelheid aandacht in televisieprogramma’s, kranten en andere media. Door er een terugkerend evenement van te maken, wil de Mental Health Foundation aandacht blijven vragen voor depressie. Het Depressiegala (2017) werd via NPO uitgezonden.

MIND you (19): Wat doet MIND voor 1 miljoen? Weet het ZIN dat eigenlijk wel echt?

MIND heeft in 2016 een miljoen euro ontvangen voor de ontwikkeling van een website. Lees: de ontwikkeling van een website, (nog) niet de exploitatie ervan (zie MIND you (02) op www.alibe.nl). De gulle gever is het Zorginstituut Nederland (ZIN). ‘Het ZIN is voor zijn doen en laten verantwoording verschuldigd aan de minister van VWS. Maar het Zorginstituut wil zich ook verantwoorden richting zijn klanten en de samenleving. De financiering van de Zorgverzekeringswet vindt plaats vanuit het Zorgverzekeringsfonds en de financiering van de Wet langdurige zorg vindt plaats vanuit het Fonds langdurige zorg. Het Zorginstituut beheert beide fondsen en doet daaruit betalingen aan zorgverzekeraars en zorgkantoren. Aldus de website van ZIN.

ZIN voert ook de subsidieregeling ‘Transparantie over de Kwaliteit van Zorg’ uit. Dat is een projectsubsidie gericht op het voor patiënten beter vindbaar en begrijpelijk maken van informatie over de kwaliteit van zorg. In dat kader stelde het ZIN 1 miljoen euro ter beschikking voor de bouw van een website door MIND/LPGGz. Die website zou moeten laten zien wat elders al redelijk goed is te vinden is. En voor een ander deel moet die website voorzien in cliëntgerichte informatie en toegang waarvoor feitelijk de zorgverleners moeten zorgen. Het is maar hoe je ‘goede zorg’ definieert. Dat is in elk geval meer dan de spreekkamer. Daarnaast bestaat die website al lang want met enige extra inbreng kan bijvoorbeeld Psychosenet.nl die functie heel goed vervullen.

Maar zowel ministerie als ZIN gaan daar niet aan staan. Men geeft liever onnodig geld aan stichting MIND/LPGGz die graag incasseert om een deel van de bureaukosten te financieren. Deskundige websitebouwers hebben me laten weten dat ze de website voor een kwart van de kosten kunnen ontwikkelen…. Ik heb ZIN kort geleden gevraagd om het projectvoorstel voor die MIND website te ontvangen zodat ik me een beter beeld kan vormen. Het duurde een tijd voordat ik een reactie ontving: Daarvoor moet u bij MIND/LPGGz zijn. Daar had ik al enkele malen mijn vraag neergelegd, maar de trouwe lezers van MIND you weten al hoe dat gaat: het blijft muisstil.
Dus laat ik weten dat in het kader van de ZIN missie: ‘verantwoording richting samenleving’ mijn vraag voor inzage toch niet zo verkeerd is geadresseerd. Ook wil ik in op basis van diezelfde missie graag weten welke criteria ZIN hanteert voor toekenning/afwijzing van subsidies, hoe er gecheckt wordt dat er geen geld wordt uitgegeven aan projecten die (deels) al bestaan, hoe ZIN weet dat ‘er een breed draagvlak is onder GGZ instellingen’ en wie die partijen dan in concreto zijn. Graag wil ik weten of dat brede draagvlak er ook is onder mensen die hulp zoeken, vragen, wel/niet ontvangen. Het duurt weer even, maar uiterst vriendelijk word ik door een woordvoerder ervan in kennis gesteld dat hij ‘nu eerst even contact op neemt met LPGGz om te melden dat wij u de gevraagde informatie gaan geven (en of zij die niet alsnog zelf kunnen toesturen).’

Dat laatste bericht is nu twee dagen geleden binnen gekomen. Ik ben ongeduldig, daar ben ik me van bewust. Maar wat is dan ‘even’? Goed ik wacht af. Net zoals ik benieuwd ben naar de antwoorden op mijn andere vragen, die toch echt ZIN betreffen en niet aan MIND/LPGGz moeten worden voorgelegd, of?

MIND you (18): Is er sprake van MINDgate?

MIND you (18):
Is er sprake van MINDgate?

Overheid, sponsors en donateurs stellen jaarlijks vele tientallen miljoenen euro’s ter beschikking voor psychische zorg. Ze gaan ervan uit dat hun financiële inspanningen mensen, die in psychische nood verkeren en hulp, stut, steun en empathie nodig hebben, helpen om de sterke en mooie draad van het leven weer op te pakken. Eerlijk gezegd hebben we dat ook lange tijd als een feit aangenomen. Zelfs ondanks onze journalistieke achterdocht en kritische verwachtingen (puur professioneel natuurlijk). Maar we hebben ons zelf betrapt op een naïef positieve houding. Die levensinstelling hebben we nog wel, zeker, maar tegelijk is er toch een bijstelling nodig als het gaat om wat organisaties en mensen in de (vaak oncontroleerbare) niche van geld voor zorg, echt drijft.

Een half jaar lang proberen we organisaties als MIND te bevragen op hun betrouwbaarheid, verantwoordelijkheid en controleerbaarheid als het gaat om hoe ze het geld van de belastingbetalers, de donateurs en de sponsors besteden. Het is en blijft stil aan de overkant. We gaan ons licht dan maar opsteken bij zogenaamde partners (in crime, zou je bijna gaan denken). Zorginstituut Nederland, Nederlandse Patiëntenfederatie, Zorgverzekeraars Nederland, Ministerie van VWS, CBF, Belastingdienst ANBI en bureaus die MIND ‘van dienst’ zijn, zoals SIRM, het bureau dat het logo van MIND bedacht (kijkt u even op de website van MIND: daar is waarschijnlijk heel lang over nagedacht en veel voor betaald; het lijkt nog het meest op een wolk uitlaatgas van een oldtimer met een ontbrekende knalpijp).

Al die organisaties hanteren het stilzwijgen of doen onze telefoontjes en e-mails af met ontwijkende opmerkingen. Ze geven wel informatie via websites waar we niets en echt helemaal niets wijzer van worden, behalve het gevoel dat we om de (zorg)tuin worden geleid. En als het ons lukt om iemand toch iets te laten zeggen over vage geldstromen, campagnes en zogenaamde doelen (zeker niet SMART!; zie op www.alibe.nl column 17) dan blijkt bij een volgend contact dat die persoon erg druk is, in vergadering is en een vrije dag heeft en dat hij/zij laat weten dat een collega ‘de zaak behandelt’, enzovoort, enzovoort.

Een andere ontwikkeling in onze zoektocht naar publieke verantwoording en openheid (MIND: laat dat lelijke woord transparantie toch weg of vervang het door windowdressing) wekt meer dan de indruk dat die partners zo hun eigen overwegingen hebben om zich in stilzwijgen te hullen.
Blijkbaar zijn ze benaderd door de twee directeuren/bestuurders en (communicatie)medewerkers van MIND om ‘die journalisten’ niet te woord te staan. En dat doen ze dan ook (behalve de ‘klokkenluiders’). Waarom? Misschien omdat ze zelf niet goed kunnen verantwoorden wat ze doen met geld dat voor zorg en hulp is bedoeld. Misschien omdat ze via MIND hopen ook een (kleine) subsidie voor hun eigen project binnen te halen. Misschien omdat ze functionarissen en bestuurders onder hun dak huisvesten die ook logeren bij MIND-bestuur, -commissies, -focusgroepen, -enzovoort.

We weten nog niet echt hoe het werkt maar het heeft de schijn van een zeker complot. Het heeft de schijn van een wazige en vage combine die er op is gericht om de overheid te laten denken dat het beleid goed wordt uitgevoerd en het geld verantwoord wordt uitgegeven. Misschien vindt die overheid het ook wel prima want MIND (en partners?) zorgt ervoor dat zorg als markt, als product en als etalage wordt weggezet. Het Zorginstituut Nederland organiseert zelfs een bijeenkomst met als thema: Zorg in een krimpende economie…….

We moeten denken aan Watergate, Trumpgate, Tostigate en nog zo wat gates. Is hier sprake van een MINDgate? Dat willen we graag duidelijk over het voetlicht brengen. En dan beginnen we met het stellen van vragen. What else? Daar komt geen antwoord op en daarmee is vraag 1 dan al beantwoord.

Paul Custers, journalist.
Saul Koster, correspondent van Alibe Journalistencollectief.

MIND you (17): Resultaten? Nou dat komt nog wel. Waarom wilt u dat nu weten?

Saul: Goedemorgen. Ik wil iets vragen over een netwerkoverleg van uw stichting. Kan dat nu?
NN: Nou eigenlijk niet, want heb ik het wel druk nu.
Saul: Even dan. U presenteert zes stukken ter bespreking en die heten bijna allemaal strategiestukken. U richt zich vooral op de overheid, op de politiek. Waarom?
NN: Ik zei u al: ik heb het druk. Maar via de politiek moeten we onze doelen halen.
Saul: Bedoelt u met doelen eigenlijk resultaten?
NN: Ja, mijnheer de journalist, dat komt op hetzelfde neer.
Saul: Ok. Maar in veel van die stukken vult u onder het kopje ‘resultaten’ helemaal niets in.
En waar u wel iets invult, zijn het ‘resultaten’ die niet SMART*) zijn opgebouwd, laat staan te checken.
NN: U zit weer op uw negatieve stoel vanochtend. Ik denk niet dat het zinvol is om door te praten.
Saul: Maar u bent toch woordvoerder? Ik mag toch wel dingen aan u voorleggen?
NN: U bent bevooroordeeld. U bent negatief. Onze leden ergeren zich aan uw geschrijf.
Saul: Heeft uw stichting dan leden? Nog even een andere vraag: u richt zich op de politiek maar in een van de stukken geeft u aan van diezelfde politiek helemaal niets te verwachten. Sterker nog: u verwijt de politiek dat men op de foute weg zit. Hoe moet ik dat lezen?
NN: U begrijpt het niet denk ik.
Saul: Kunt u me dan uitleggen hoe het zit? Ik kan me voorstellen dat uw gesprekspartners in Den Haag het lastig vinden als u ze eerst hebt beticht van onwil.
NN: Nu niet. Een andere keer.
Saul: Het lijkt me lastig om de Haagse gesprekspartner te overtuigen van uw zaak als u vooraf aangeeft dat u van diezelfde partners niets verwacht.
NN: Neemt u maar van mij aan dat we dat heel goed gaan aanpakken.
Saul: Maar kunt u dan aangeven welke concrete resultaten u wilt bereiken met die strategieplannen?
NN: Resultaten? Nou dat komt nog wel. Waarom wilt u dat nu weten?
Saul: U hebt achter elke actie ingevuld wie er wat moet gaan doen. Dat ziet er indrukwekkend uit. Kunt u ook aangeven wat die inzet kost aan menskracht, onkosten, opdrachten aan externe bureaus? Op de kruispunten van al die acties staan namen van twee of drie mensen van het bureau. Zouden daar niet juist namen van vertegenwoordigers van de patiënten/cliënten/naasten organisaties moeten staan?
NN: Nee hoor, dat stemmen we allemaal goed met elkaar af. Ik moet nu snel naar een bespreking.
Saul: Nog een laatste vraag misschien terwijl u naar die bespreking loopt. Hoeveel tijd steekt uw organisatie in lobby en strategie? Hoeveel tijd steekt uw organisatie daarnaast in het ondersteunen van mensen die hulp nodig hebben?
NN: U weet dat u naar de bekende weg vraagt.

*) SMART is een afkorting die staat voor Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdsgebonden. SMART is een model om een goed geformuleerde doelstelling op te stellen, zodat de kans groter is dat er in werkelijkheid ook wat van terecht komt.

Saul Koster is correspondent van het Alibe Journalistencollectief.

MIND you (16): Wat bent u een vervelend persoon

MIND you (16):
Wat bent u een vervelend persoon

Saul: Dag mevrouw. Mag ik u iets vragen over de kosten voor een feestje en een website?
NN: Nee. Waarom doet u dit? Met wie spreekt u allemaal? Wat hebt u tegen ons?
Saul: Ik heb niets tegen u en ook niet tegen de organisatie die u aanstuurt. Ik stel een vraag.
NN: Dat is geen vraag, mijnheer Koster, dat is laster, dat is negatief.
Saul: Hoe kan een vraag negatief zijn? Een vraag naar de besteding van gemeenschapsgeld en geld van donateurs?
NN: U hebt al een standpunt ingenomen.
Saul: Misschien heb ik inderdaad een idee, maar dat kunt u dan toch gewoon weerleggen?
NN: Kijkt u maar op onze website, daar vindt u alles wat u nodig hebt.
Saul: Nee, dat vind ik daar niet. Daarom bel ik u.
NN: Ik ben niet verplicht om u antwoord te geven. En ik verwijs u nogmaals naar de website.
Saul: Klopt het dat u voor de ontwikkeling van de website 1 miljoen euro hebt ontvangen?
NN: Ik heb al gezegd dat ik daar niet op inga.
Saul: Klopt het dat het feest in Utrecht alles bij elkaar ongeveer 250.000 euro heeft gekost?
NN: Onzin. Hoe komt u daarbij? Ik ga dit gesprek nu beëindigen.
Saul: Waarom vindt u het zo moeilijk om gewoon informatie te geven? Klopt er iets niet?
NN: Mijnheer Koster, ik ga nu het gesprek beëindigen. Prettige dag.
Saul: Mevrouw NN, mag ik toch nog een laatste vraag aan u voorleggen?
NN: Nee. Dag mijnheer Koster.
Saul: Vindt u het goed dat ik dit gesprek opneem?
NN: Nee natuurlijk niet. Dat had u bij het begin moeten vragen.
Saul: Maar u hebt toch niets gezegd dat niet klopt?
NN: Zeker niet, maar ik wil niet dat u dit gesprek opneemt. Wat bent u een vervelend persoon.

Saul Koster, correspondent Alibe Journalistencollectief.

MIND you (15): Ik sluit niet uit dat VWS graag met u wil praten over MIND. Waarom doet u dat niet?

MIND you (15):
Ik sluit niet uit dat VWS graag met u wil praten over MIND. Waarom doet u dat niet?

MIND you wordt goed gelezen. Ik ontvang reacties van mensen, soms werkzaam bij MIND en/of daaraan gekoppelde organisaties. Ik hoor van hulpverleners dat ze de blogs delen met collega’s. En in toenemende mate wordt er ge-e-maild. Anoniem, dat wel. ‘Garandeert u mij bronbescherming?’ ‘Vanzelfsprekend’, zeg ik. ‘Dan bel ik u een dezer dagen’, laat een anonieme e-mailer weten. De fakenaam verwijst naar een historische figuur. Ik heb het gevoel dat er achter dat vrouwelijke fake imago toch een man schuil gaat. Klopt ook, blijkt als er op een avond wordt gebeld. Mijn vermoeden dat het iemand is die het ministerie van VWS heel goed kent, klopt ook.
‘U bent bezig een steen op te tillen waaronder heel veel ligt dat ook voor het ministerie van VWS een lastige vondst zal zijn. Op het departement heeft men zo langzamerhand twijfels over de besteding van subsidies via MIND. Maar men heeft onvoldoende inzet ter beschikking om dat echt te checken. Ik adviseer u om in uw blogs niet alles en iedereen te grazen te nemen. Hoewel u daarin misschien wel het gelijk aan uw zijde hebt, is het slimmer om VWS als een partner mee te nemen. Ik sluit niet uit dat de SG en de directeur Curatieve Zorg graag op uw uitnodiging om er over te praten zullen ingaan.’

Het is te makkelijk, vind ik, om de zaken zo voor te stellen. VWS is verantwoordelijk voor beleid en geld. VWS is verantwoordelijk voor controle op beleid en uitgaven van organisaties die worden ondersteund, cq handen en voeten moeten geven aan het overheidsbeleid. En dan: er moeten toch voortgangsrapportages zijn, de directeuren/bestuurders moeten toch regelmatig verantwoording afleggen? VWS ambtenaren onderhouden toch geregeld contact met de ‘werkvloer’?
‘U hebt een punt. Maar het is papier. Het zijn meestal verslagen en rapportages in algemene bewoordingen waarbij de taal zo wordt gekozen dat de woorden passen in de beleidsnotities van het ministerie. En ja, soms zijn directeuren/bestuurders, zoals u ze noemt, heel handig in de contacten op het departement. Neem nou die mevrouw van dat platform. Die is wel bekend op het departement, maar dan vooral als iemand die heel vriendelijk borrels en gala’s afloopt, zich vaak laat zien op bijeenkomsten die het ministerie belangrijk vindt en dan eigenlijk alleen maar aanslaat als er iets wordt gevraagd. Nogmaals, ik vind dat u met de hoogst verantwoordelijke op het ministerie moet gaan praten. Misschien wacht het departement wel op een geluid van u. Want er is zeker twijfel aan wat MIND doet, aan wat dat platform doet. Er wordt al jaren geld in gepompt, maar resultaten zijn er niet of nauwelijks. Na het Depressiegala van die psychiater, hoe heet hij ook weer?, is men een beetje wakker geworden. Hij heeft met een fractie van het bedrag dat aan MIND wordt toegekend in heel korte tijd een manifestatie uit de grond getrokken en met een geweldig effect. Dat geeft te denken. Ook in Den Haag.’

Paul Custers, journalist.

MIND you (14); Kijk, luister en huiver. MIND vlogt.

MIND you (14):
Een VLOG van drs. Directeur/bestuurder van MIND; kijk,luister en huiver.

Vandaag, 15 maart 2017, werd ik gewezen op een VLOG van mevrouw Marjan ter Avest. Zij is zowel directeur van het LPGGz als Drs. Directeur/bestuurder van MIND. MIND is de koepel van Fonds Psychische Gezondheid en Landelijk Platform GGz(al weten de lidorganisaties van het Platform dat nog niet echt heel zeker). En MIND wordt dan weer beheerd en betaald door GGZ Nederland, ZIN, Ministerie van VWS, Zorgverzekeraars Nederland en nog wat andere koepels en organisaties.

Drs. Directeur/bestuurder M. ter Avest ontvangt twee salarissen, een van het LPGGZ en een van MIND, exclusief toeslagen voor onkosten, verblijfkosten, reiskosten, en dergelijke. Je mag veel verwachten van zo’n goedbetaalde en hooggeplaatste functionaris. Nou, om een idee te krijgen van taak, rol, verantwoordelijkheid en deskundigheid van de hoogste bestuurder (na collega bestuurder Ronald Gorter natuurlijk!), adviseer ik u om die VLOG te bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=J1OZOS70aLw&feature=youtu.be

De VLOG( afkorting voor video weblog) wordt visueel en verbaal aangekondigd door een medewerker van MIND. In de VLOG loopt mevrouw Ter A. door het kantoor van MIND (en andere organisaties) in Amersfoort. Ze vertelt hakkelend wat we zelf ook al kunnen zien, leest muurteksten voor die in leesbare vorm meer empathie overbrengen dan het gesproken woord en heet iedereen welkom. Dat laatste wringt wel als we de blik ontwaren van de dame die de intro van de VLOG verzorgt. Zij overtuigt mij niet van het feit dat ik ongeschonden kan binnen treden, laat staan weer de buitenwereld bereiken. Of zie ik in die blik de angst voor de bazin die naast haar loopt? Want het narcisme van mevrouw Ter A. is grenzeloos. Ze zal die desperaat en tegelijk woest ogende medewerkster toch niet gedwongen hebben met haar rond te lopen? Ze zal vast hebben gecheckt of zij meer in beeld is dan al het andere.

Enfin, u kunt het beste zelf kijken naar een drs. Directeur/bestuurder die laat zien waar zij en haar onderdanen werken. Meer is het niet, echt niet. Daar hebben de communicatieprofessionals van MIND waarschijnlijk drie weken over vergaderd, gewikt en gewogen en uiteindelijk niet beslist want dat doet mevrouw Ter A. zelf, tenminste als collega bestuurder G. het goed vindt.

Paul Custers, journalist.

MIND you (13): MIND werkt aan de (verdere) privatisering van de zorg

MIND you (13):

MIND werkt aan de (verdere) privatisering van de zorg

 

Als u de columns MIND you een beetje volgt, dan zouden enkele aspecten kunnen opvallen. Het negeren van verzoeken om informatie, de stilte van de zogenaamde persvoorlichters, de arrogantie en leugenachtigheid van directeuren/bestuurders, het ongecontroleerd uitgeven van (grote) bedragen ( o.a. aan externe bureaus en beleggingen) die via overheidsgeld en donaties van mensen zijn verkregen en het manipuleren en negeren van inspraak van lidorganisaties, ergo: lidorganisaties stap voor stap ondergeschikt maken aan een stichting om de fondsenwerving en ministeriele subsidies binnen te halen. Ik noem maar enkele dingen. Dan heb ik het nog niet over het gebrek aan empathie met mensen die om hulp vragen (Meedoen/betalen aan TV programma’s, campagnes en financieren van (eigen) feestjes en vage onderzoeken zonder voorafgaande toetsing van (kansen op) resultaten. Dat is er natuurlijk wel.).

 

Opmerkelijk is dat organisaties als Zorginstituut Nederland, Zorgverzekeraars Nederland, Centraal Bureau Fondsenwerving, Belastingdienst ANBI, Patiëntenfederatie Nederland, Ministerie van VWS en GGZ Nederland onzichtbaar en onhoorbaar zijn als er wordt gevraagd naar financiering, samenwerking en controle inzake MIND. Natuurlijk, in raden van bestuur, van advies, van toezicht, commissies en werkgroepen en bij externe adviseurs kom je nogal eens namen tegen van wie de dragers verbonden zijn met MIND….. Men kent elkaar en schuift. Maar er moet een visie liggen onder die ondoorzichtige werkwijze van MIND en de al dan niet stilzwijgende instemming van overheid en semioverheid,   partners en (lid)organisaties.

 

Ik zou graag willen weten hoe dat precies in elkaar steekt. Ik blijf proberen om via de door de directeur/bestuurders van MIND zo geprezen ‘openheid en transparantie’ er achter te komen hoe MIND denkt, werkt en doet en niet doet. Maar ja, de trouwe volger van MIND you weet hoe dat tot nu toe verloopt. Ik heb sinds november 2016 meer dan 30 vragen uit staan die nog niet zijn beantwoord. Dus ik doe een poging om wat meer inzicht te krijgen in de laag onder de stilte. Als stelling, niet als feit want dat zou nepnieuws kunnen zijn en daar zijn anderen soms veel bedrevener in.

 

Ik ga ervan uit dat de steun (in alle opzichten) die Zorgverzekeraars Nederland (ZN), Ministerie van VWS, GGZ Nederland, Zorginstituut Nederland (ZIN), Patiëntenfederatie Nederland en enkele onderzoeksorganisaties aan MIND geven een gezamenlijk doel moet dienen. Want waarom zou je elkaar anders zo stevig vasthouden? Wat kan dat doel dan zijn? Geld rondpompen? Anderen die willen delen in de inkomsten en opbrengsten buiten de deur houden om de spoeling niet nodeloos te verdunnen? Grootheidswaanzin van leidende functionarissen? Old boys en old girls (het zijn niet allemaal 50plussers hoor) hebben het zo naar hun zin dat ze alleen maar willen vasthouden en niet loslaten? Eigen mensen en ideeën financieren in plaats van echte hulpverlening, al dan niet via professionele behandelaars of via zelfhulp/steungroepen?

Als MIND zich aandient als doorgeefluik van geld, als fonds voor donaties en ‘selecteert’ wie wat waar wanneer en waarvoor krijgt, dan kunnen anderen geld besparen. Zorgverzekeraars Nederland kan via GGZ Benchmark bijvoorbeeld striktere (lees: krappere) regels voor vergoedingen opstellen. Men zet behandelaars onder druk om ‘efficiënter’ te werken (Benchmark GGZ) en men kan het bedrag dat moet worden meebetaald aan rechtstreekse stut en steun aan hulpvragers en hulpverleners in de psychische zorg fiks omlaag brengen (MIND schrapt 130 van 146 aanvragen).  MIND zorgt voor geldstromen naar campagnes en BN’ers  en niet naar hulpvragers. Die exposure op TV en op affiches bevat altijd logo’s van genoemde organisaties. Dat is goedkoper dan spotjes op TV, Radio en gevestigde media. Bovendien wekt dat de indruk dat er wordt geholpen waar hulp nodig is.

Het ministerie van VWS kan bij aanvragen voor ondersteuning verwijzen naar MIND dat in de psychische zorg de financiering voor haar rekening neemt. Dat is natuurlijk onzin, want MIND helpt feitelijk geen enkele hulpvrager. Het ministerie van Onderwijs kan verwijzen naar financiering van onderzoeken aan universiteiten, particuliere onderzoeksinstituten en bureaus waarmee het inkrimpen van eigen budget minstens kan worden ‘verantwoord’.

Zorginstituut Nederland kan via MIND( Fonds Psychische Gezondheid en LPGGz) grote geldbedragen wegzetten voor in het oog springende, maar deels onzinnige (digitale) projecten. Daarmee kan vooralsnog de publieke opinie en de Tweede Kamer om de tuin worden geleid: het lijkt allemaal heel zinvol en nodig…..

 

Ik leg de stelling voor dat MIND (en andere fondsen, platforms en bureaus) zoveel ongecontroleerde (bestedings)ruimte hebben om uitvoering te geven aan de verdere privatisering van de (gezondheids)zorg. Dat is immers het belang van de grote spelers op de zorgmarkt: ZN, zorgverzekeraars, ministerie(s) en uit hun jasje gegroeide ‘nationals’ als GGZ Nederland. Toevallig ook de foundingfathers van MIND.

MIND is eigenlijk een marketingorganisatie die zorg als een product ziet dat vooral vermarkt moet worden.  De terminologie op de website, in folders en e-mails  illustreert dat overtuigend. Psychische zorg is een product en geen verantwoordelijkheid. Het is een stelling, zei ik al. Geen feit, hoewel het daar wel de schijn van heeft….

 

Paul Custers, journalist.